Müslin çoğumuzun hayatına aynı yerden girdi: doğduğumuz gün.

Annelerimiz bizi ona sardı. Terlemeyelim, tenimiz tahriş olmasın, üstümüzde bir şey olsun ama bunaltmasın diye. Bu bir tercih değil, nesillerdir aktarılan bir bilgiydi.

Sonra büyüdük ve o kumaş hayatımızdan çıktı.

Biz de bir gün "neden?" diye sorduk. İlk denememiz bir battaniyeydi. Dört kat gevşek dokuma pamuk. Sonuç, umduğumuzdan iyiydi.

Ama asıl beklemediğimiz şey sonrasında oldu.

Mesajlar gelmeye başladı. "Çarşafı da olsa" dediniz. "Yastık kılıfı yapmaz mısınız?" dediniz. "Bunun pijaması olsa gece hiç uyanmam" dediniz. Aynı cümleyi farklı kelimelerle o kadar çok kez duyduk ki, sorunun sadece örtüde olmadığını anladık: tene değen her şeyde aynıydı.

Denedik. Bazıları ilk seferde olmadı. Doku tutmadı, yıkamada bozuldu, o hafiflik kayboldu. Baştan başladık. Sonra bir daha.

Ve oldu.

Bugün müslin bizim için tek bir ürün değil, bir yöntem. Ne kattığımızla değil, neyi katmadığımızla ilerliyoruz: dolgu yok, kaplama yok, parlatıcı yok. Saf pamuk ve harika bir dokuma...

İlk günden yıllar sonra hatırlanacak anlara kadar, hayatın her yerinde aynı kumaş.